Śmierć na zdziczałej rzece Reik pt. 5

Cześć

Kolejna, piąta już, część zmagań Aghada, Elfa i Ogiona ze zdradliwym nurtem rzeki Reik i czającą się gdzieniegdzie śmiercią (Hej, nie nazwali tego Śmiercią na Rzece Reik bez powodu). W wielkim skrócie przypomnienie – nasi herosi w morderczych zamiarach poszukują Etelki Herzen – mistrzyni czarnej magii. To zła kobieta, a na dodatek kultystka przebrzydła. Trójka bohaterów depcze jej po piętach – byli w domu czarodziejki, zabili jej gobliny, przetrzepali lodówkę i wiedzą, że szuka ona (czarodziejka, nie lodówka) wielkiej bryły spaczenia, a obecnie zmierza ku opuszczonemu, zapomnianemu obserwatorium astronomicznemu nad brzegiem rzeki Reik (gdzie, jak wspomniałem, może czaić się śmierć, albowiem Reik słynie ze swych związków ze śmiercią). Gdzie ma nadzieje odnaleźć tropy prowadzące do celu poszukiwań.

Śmierć na zdziczałej rzece Reik pt. 4

Ahoj.

Ja mam taką doktrynę, że jak widzę opis kampanii dłuższy niż 3 posty, to nie czytam. No bo kurde bez przesady! Takie blogi to pisze się dla uczestników sesji - pełnią wtedy pożyteczną funkcję. Jeśli jednak nie jesteś jednym z moich graczy, to podziwiam Cię - żeś kozak. Tym bardziej dzięki za lekturę.

No dobra, na czym to my skończyliśmy? A tak. Bohaterowie ścigają Magister Dharis - Etelkę Herzen. Przetrzepali jej dom, ale samej właścicielki nie było - pojechała szukać "obiektu" w Jałowych Wzgórzach. Bohaterowie szybko ruszyli jej tropem, jednak po drodze starli się z siepaczami kultu Purpurowej Dłoni. Teraz pędzą do Kemperbadu, może uda się jeszcze sekciarkę złapać.

Jedziemy?

Śmierć na zdziczałej rzece Reik pt 3

Czołem.

Dziś wpis nieco krótszy - trzecia sesja Śmierci na Rzece Reik składała się głównie z trzepania domu Etelki Herzen, a bez sensu opisywać pokój po pokoju. Poza tym, pchęliśmy ogólną historię kilka mil dalej, parę rzeczy się wyjasniło, cośtam skomplikowało. Porzuciliśmy naszych herosów stojących po kolana w goblińskich truchłach. Po zażartej walce zmusili zielonoskórych do odwrotu, choć było ciężko.    

Zaczynamy od tego miejsca, zgoda?

Śmierć na zdziczałej rzece Reik pt. 2

Siemanko

Nasza historia bynajmniej nie zakończyła się w momencie w którym pod kolejne zombiaki padały pod ciosami naszych gierojów w zapomnianym przez bogów obserwatorium. Ta historia trwa.

Aha - układ z didaskaliami pisanymi kursywą chyba działa, więc tak też zostanie.

Gotowi?

Śmierć na dzikiej rzece Reik pt. 1

Cześć

Jak pamiętacie, zostawiliśmy naszych herosów w momencie gdy nieśli nieprzytomnego Jurgena na pokład łodzi Josepha. Od tej chwili właśnie chciałbym kontynuować naszą historię. Proponuję dalej ten sam podział tekstu – didaskalia będą kursywą, sam tekst główny typową czcionką typową.

Gotowi? To jedziemy.

Savage Pomylona Savage Tożsamość

Czołem

Naszą kampanię zaczęliśmy od Pomylonej Tożsamości - to był taki miły scenariusz wprowadzający do całego Wewnętrznego Wroga. W praktyce miał zaznajamiać z podstawami zasad Warhammera i stanowić jakiś punkt zaczepienia dalszych wydarzeń.

Ciężko mi pisać o sesji w oderwaniu od didaskaliów, uwag o zmianach, moich motywacji i tym podobnych. Dlatego też to co spisane kursywą to właśnie takie zakulisowe wtrącenia.

Zapraszam!

Savage Wewnętrzny Savage Wróg - słowem wstępu

Siemano.

Zaczynamy kolejną kampanię, początek mamy niezły (już 4 sesje za nami). Gramy w tym samym składzie w którym męczyliśmy ostatnią kampanijkę (Formoza walcząca z ufolami, kiedyś ja też opiszę) - Aghad, Elf i Ogion. Zaczęło się od jakiejś wieczornej nasiadówy, gdzie wspominaliśmy jaki klawy był stary Warhammer. Ba, to właśnie przez to popełniłem konwersję na Savage Worlds (jakoś na starym Warhammerze nie umiałbym grać). No i postanowiliśmy zagrać sobie w Savage Warhammera jak tylko uporamy się z UFO Formozą. 

Początkowo chciałem poprowadzić po prostu Śmierć na Rzece Reik, ale z czasem apetyt rósł więc zdecydowałem nieco rozszerzyć asortyment. Postanowiłem zacząć od Pomylonej Tożsamości, potem przejść do Śmierci na Rzece Reik (Aghad znał Cienie nad Bogenhafen, więc musiałem je pominąć), a scenariusz finałowy postanowiłem upichcić sam.